Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
İsrail, israil ruhlu, israilce, israil ile, israili.
Ben kendimce,,,,,,, her mısranın altını doldurdum.
Her kes kendi seviyesinde bakıp doldurabilir.
Hürmetlerimle efendim
Emeğine yüreğine sağlık şairem.
Saygılarımla
Öze inen adrese teslim bir şiir olmuş, maalesef vahşet yapan bir devlet o vahşet kadar vahşice insanı allak bullak efen insanlar var. kısa öz cümlelerle düşününce bir kitap olacak genişe hitap etmek ancak usta bir kalemin işi
Kalemi kılıçtan keskin, yüreği karınca olan şairem, sen bulutları göstermekten vazgeçme..
Güneşi gösterip, kışı özleten, bozuk bir düzen içinde sen kalan boşlukları doldur.
.
Harbiden uyuya kalmış bunlar:)))
.
Sen bir dağsın bırak gölgene sığınsınlar
Ben de öyle tipleri görünce çok şükrederim akıl ne büyük nimet diye ! Hayat tabi ki güzel hayata aşığım ben, onun için çalışıyorum bu kalem onun için yazıyor.. Bilmukabele çok çok teşekkür ederim ben de sizi tanıdığıma çok memnun oldum. İyi ki var siz ve sizin gibi değerli dostlar..
Aaa dislike atılmamış gerçekten:)) uyuyakaldılar büyük ihtimalle..
Eksik olmayın
Kalemi kılıçtan keskin, yüreği karınca olan şairem, sen bulutları göstermekten vazgeçme..
Güneşi gösterip, kışı özleten, bozuk bir düzen içinde sen kalan boşlukları doldur.
.
Harbiden uyuya kalmış bunlar:)))
.
Sen bir dağsın bırak gölgene sığınsınlar
Bazen öyle tipleri görünce kendi fazlalıklarım biniyor sırtıma ve arkasından Allah'ın verdiğine şükrediyorum. Ya onlarla aynı düzlemde olsaydım.
.
Hayat herşeye rağmen çok güzel
Ve bu güzellik içinde sizin gibi değerli bir kalemle müşerrefim.
Tebriklerimle Şairem.
Bak ne dedim dislike yok ya da kendi şerefsizliğine gelsin:))) ( sadece espri olsun yoksa hiç umrumda olmaz)
Ben de öyle tipleri görünce çok şükrederim akıl ne büyük nimet diye ! Hayat tabi ki güzel hayata aşığım ben, onun için çalışıyorum bu kalem onun için yazıyor.. Bilmukabele çok çok teşekkür ederim ben de sizi tanıdığıma çok memnun oldum. İyi ki var siz ve sizin gibi değerli dostlar..
Aaa dislike atılmamış gerçekten:)) uyuyakaldılar büyük ihtimalle..
Eksik olmayın
Bu şiir ile ilgili 6 tane yorum bulunmakta