İkiye Bölünmüş Şehir Şiiri - Çağan Arköse

Kalbim ikiye bölünmüş bir şehir gibi,
bir yanı adını savurur karanlık sokaklara,
bir yanı susar, gömer seni derin yasaklara,
ve ben ortasında kalırım, karanlık boşluklarda.

Özlüyorum —
göğsümde ağır bir taş,
yerinden kalkmayan bir sızı gibi,
gecenin sessizliğinde yankılanan bir çığlık gibi.

Ama unutuyorum da…
yüzünün çizgileri siliniyor yavaşça,
sesin, unutulmuş bir melodinin yankısı gibi,
ve hafifçe azalıp gidiyor zamanla.

İnsan hem nasıl tutar,
hem nasıl bırakır birini?
Ben seni her sabah hatırlayıp,
geceye doğru sessizce unutuyorum.