Mısralar yalnızlığa yürürken,
içimde kurulan sıratın korkağıyım,
yamalı bir efkar ıslanıyor parmaklarımda,
kelimelerin kapıları kapanmış kalemime,
özümde örselenmiş sevdanın çatlaklarından sızan türküler
yalın ateş gibi damlıyor gözlerime
ucuz bir misafirim aşk ikliminde,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta