yüzlerce pudralı yüz,
yüzlerce çıplak vucud,
ruhları kayıp,
boyunları bükük..
bekliyorlar,
öylece Çukurhan kapısında.
bir o kadar da,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




açık mavi gömlek.
Çukurhan'da,
her kapı çalındığında,
umutla doğrulmaya çalışıyor
ahşaptan askısında..
ikinci el ancak bu kadar güzel anlatılır..yüreğinize sağlık
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta