En güzel kokular gelirken yürek tütsüsünden gönül dünyama,
Kendime itiraf edemediğim duygular hâkimken anıma,
Bu ikilem arasında kalakalıp dalıyorum bilmediğim manevi diyarlara.
Renksiz, tatsız ve kokusuz gezerken düşünce boşluğunda,
Alıp götürsen diyorum bazen hissizliğin diyarından,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta