İki Yıl, Bir Merhaba Şiiri - Nergis Mükyen

Bir merhaba düştü ömrüme,
İki yıl geçti o günden beri.
Zaman akıp gitti diyorlar
Ama dün gibi aklımda ilk hâlin, ilk yeri.

Bir sahil rüzgârı bilir elimdeki sıcaklığı,
Kalabalık sokaklar saklar adımlarımızı.
Bir mutfak hatırlar gülüşlerimizi,
Bir tepe hâlâ taşır aynı göğe baktığımızı.
Bir orman var hafızamda,
Yeşil, sessiz ve biraz da bize benzeyen.
Bir de kapısı açılınca zamanın sustuğu o küçük yer var,
Müziği kalbimize değen…

Kokun…
Bazen bir tişörtün içinde geceye karışan,
Bazen bir sarılışta dünyayı susturan.
Başımı omzuna koymuşum gibi
Derin bir huzur bırakan.

Ki uzak yollar da geçti aramızdan,
Özlem kalbime ince ince değdi.
Ama sen nereye gittiysen,
Benim kalbim de oraya geldi.
Bir ekran ışığında uyuyan geceler,
Sesine sığdırdığım uzun saatler…

Gözlerini izlerken anladım;
İnsan bazen bir bakışta kaybeder kendini meğer.
Şimdi bil ki;
Yollar ağırlaşsa da bazen,
Gökyüzü daralsa da üstümüze
Ben sandalyemi çekerim yanına sessizce.
Çünkü elin elime değdiğinde anlıyorum,
Bazı insanlar sevilmez sadece
İnsan bazı kalplerde ev olur.