İki Tabak Şiiri - Muhammed Talha Acet

Arayacak kimsem yok!
Sokaklar kalabalık, koca şehir ağzına kadar insan dolu
Ama benim seslensem yankı yapacak devasa bir boşluğum var
Eski defterler desen, çoktan nikah masasında kapanmış.
Halbuki ne çok bahanem vardı!

Mutfakta su içerken bardağı düşürdüm mesela
Sırf "Aman elini kesmedin ya, dikkat et!" diyecek biri olsa
Gidip tüm takımı yere çalarım.

Gökyüzüne bakıp ayı patatese benzettim demin
Ben bu muazzam tespiti kime anlatayım şimdi?
Birilerine yazasım, birini tutup yakasından sevesim var.
Radyoda aniden çalan o tuhaf şarkıyı kime dinletsem?
Sokak lambasının altından geçen kediye bakıp,
"Aynı sana benziyor, tersi pis" diyebileceğim biri yok.

İçimde devasa, düğüm düğüm bir sevgi var.
Aşık olasım var da, ortada birileri yok!

Dün gece telefonum çaldı, üç saniyede sustu.
Öyle bir telaşla atladım ki yataktan
Dizimi sehpaya çarptım, umurumda olmadı.
"Kim bu vakitte?" diye düşünürken
Ekranda kendi ismim yanıyordu.
Meğer kendi kendime hatırlatmışım
"Ara beni" diye.

Bugün markete indim, reyonlar arasında kayboldum.
İki ekmek aldım, birini yolda kuşlara verdim.
Kuşlar bile çift uçuyordu, ben tek başıma izledim.

Komşu yine duvarı dövüyor gece yarısı,
Ya kahkahalar yükseliyor ya da tabaklar kırılıyor.
Hangisi daha kıskanılacak bilmiyorum,
Ama ikisi de birine sahip olmayı gerektiriyor.

Yağmur yağıyor, camı açtım, içeri su girdi.
Silmedim.
Belki ıslanır da bir derdim olur diye umdum.
Islandı halı, derdim olmadı.

Buzdolabının ışığı yanıyor, içinde üç günlük mercimek çorbası.
Dün akşam ısıtıp içtim mesela, yine de bitmedi.
İki tabak koydum masaya, birine kaşık bile verdim
Birine "afiyet olsun" dedim, öteki bana baktı.
Öteki aynada kendimmişim, meğer ne çok konuşuyorum kendimle.
Çorba hala var.

Kaldık mı gecenin bu köründe kendi kendimizle baş başa?
Ben en iyisi gidip şu çayın altını yeniden yakayım,
Nasıl olsa dökülecek kimsem kalmadı.