Usta! İki çay gönderiver.
Biri açık olsun, biri demli.
Bakarken boşluğa gözlerim nemli,
Teselli bulayım tavşan kanı çayla.
Demli olan benimdir; hüzünle demlenmiş olan bana ait.
Açık olan ise O'nun.
Burada olmasa da yine de bırak git.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta