İlkbaharın müjdeleyicisi olan cemreler vardır.
Toprağa, havaya ve suya düştüklerinde ilkbahar gelirmiş. Sensizlik bir cemre gibi düştüğü zaman yüreğime kış geliyor gözlerime ağlıyorum. Çok üşüyor bu bedenim. Çünkü sen olmayınca ısınmıyor bu beden. Güneş bile çaresiz kalıyor bu yüzden. Bulutlar yarışamıyor benimle sensizken. Çünkü ağlayamıyorlar benim kadar. Sensizlik bir dağ gibi büyürken yüreğimde ben boş bir kitaptaki iki satırla avunmaya çalışıyorum. Çünkü bu iki satırdı benim umut kaynağım. Ve hep sensizken bu iki satırı okuyorum yüreğime:
‘Eğer yıpratmışsa gözlerini yaşlar;
Unutma kıştan sonra bahar var…’
Ellerin neden soğuk,üşümüş müsün?
Gerçek misin,düş müsün?
Kar mı yağdı sokaklara,rüzgar mı esti?
Üşümüş müsün?
Odaları bir büyük sessizlik almış
Devamını Oku
Gerçek misin,düş müsün?
Kar mı yağdı sokaklara,rüzgar mı esti?
Üşümüş müsün?
Odaları bir büyük sessizlik almış




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta