İki yabancıyız, ruhlarımız bir o kadar evvelden aşina
Uzunca yollar var aramızda, uzun çetrefilli yollar
Henüz biri yıkılmadan, yenisini ördüğümüz duvarlar
Çatlakların, boşlukların arasından umut ışığı süzülen
Sevgi, özgürlük uğruna yanmış, yamalı kanatlarla
Tekrar korkusuzca uçacaklar elbet, bir gün, belki de?
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta