Bazen dış dünyanın karmaşasından beklenmedik bir şekilde kopuyor insan
Öyle çok uzun boylu değil, kısa iki gün bile yetiyor sadece
İçindeki sesleri yükseltiyor kapsayan bir grup dinamiği içinde ötekiler
En çok da duyamamaktan korktuğu, kalbindeki seslerin yükseldiğini fark ediyor
Ve şimdi o sesleri duymak yasak..
İmgelem, düşlem ve dönüştüren resimler üstünden kendi aşk nesnesiyle yüzleşiyor insan
Ne çok yakın ve ne çok da uzak, ne çok seviyor ve ne çok da korkarak
Güneş zaptediyor gözlerini
Kar çiçeklerine belenmiş
Balarılarıyla
Döşeğin kara kışta
Bu tahtaboşa seren
Devamını Oku
Kar çiçeklerine belenmiş
Balarılarıyla
Döşeğin kara kışta
Bu tahtaboşa seren




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta