Kırgınlığın ertesinde sabahlar, sabahların anlamsızlığı.
Sensizliğin sessizliği.
Sessizliğinden kulaklarımın senfonisi.
Sizinleyken yalnız hissedişimin ilk sabahını bekleyişim.
Kalbim bir serçenin kalbi kadar narin, bir sandalın sallanışı gibi bu gece.
Koskoca denizde yapayalnız öyle masum, öyle mahrur.
Üzgünüm bu geceyi ağlayarak geçirdiğim için.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta