Kırgınlığın ertesinde sabahlar, sabahların anlamsızlığı.
Sensizliğin sessizliği.
Sessizliğinden kulaklarımın senfonisi.
Sizinleyken yalnız hissedişimin ilk sabahını bekleyişim.
Kalbim bir serçenin kalbi kadar narin, bir sandalın sallanışı gibi bu gece.
Koskoca denizde yapayalnız öyle masum, öyle mahrur.
Üzgünüm bu geceyi ağlayarak geçirdiğim için.
Sana seni yazmak mıydı derdim? Bilmem.
Ama masallarda yaşattığın günler hatrına sana şiirler,
Şiirlerin içinde kafiyeler hediye etmek isterdim bu gece.
Nereye götürürse kalemim, öylece nereye sürüklerse bu gece ordayım.
Tam olarak boğazımda takılan sendeyim, gözümü kırparsam gözümden düşecek olan yaş sendeyim.
Seninle geçireceğim hayalimin ortasındayım.
Her şeyimle sendeyim herşeyim.
Sana kırgın olmak, uyuyamamak, sabahı ağlayarak beklemek...
Kalemim bitti kalbimi dinle.
Kayıt Tarihi : 26.12.2015 23:42:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!