Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Ölümde anlamsızdı artık,arkamdan iki satır yazılmadıkca;İşte karanlığın boşluğunda öle çıktı karşıma.o aydınlığı koluna takmış bakışlarıyla; Nasıl bir renk cümbüşüdür,nasıl bir anlamdır bilemessiniz.Adınla başlayan şiire bakmak.Dört yaşındayım,ortalık panayır yeri ortalık ,renkgarenk,Hiç bitmesin diye çığlık çığlığa hayata tutunur gibi,işaret parmağını sıkıyorum BaBamın.( teşekkür ederim hatırlattıkların için )Hep bir sorguydu,nasıldır acıya tebessümlenmek?KAYBETTİĞİMİN Adıma itafen yazdığı şiirleri okurken anladım.(teşekkür ederim öğrettiklerin için ) Ki-hayatımada gül kurusu rujumla altını çizdiğim iz düşümüm, aydınlığım yani KAYBETTİĞİM benim kazandığımı işlerken kalemine.(teşekkür ederim, MAĞLUBİYETİMİ en derin en ulaşılmaz inceliğinle galibiyet olarak gösterdiğin için) Sana acı vermek ölemi aydınlığım.Seni fenalara sürüklemek ...İNSAN NASIL BAĞIŞLAR Kİ KENDİNİ.?
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta