herkes kendinin olanla dönüyordu kendine.
gezegene,
metropollere,
evime
ve bir kelimenin bile içine sığamayan ben,
başımı iki dizimin arasına alıp
dış kapının iç yüzüne yaslanarak
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Usta kalemınızden dökülen nadıde satırlarınız için yuregınıze teşekkürlerimi sunarım saygılarımla
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta