İki Cihan Güneşi Şiiri - Sadık Kocabaş

İki Cihanın Güneşi

Öyle bir canım kızım deyişim olsun ki, çınlasın gökyüzü,
Sesimde ne bir keder kalsın ne de geçmişten bir iz.
Siz, bu ömrün en büyük müjdesi, en derin hakikati,
Sanki bu dünya, sizin için her sabah yeniden kurulmuş.
O bakışlarınız, binlerce gerçeği unutturan bir sihir,
Gülüşünüz, kış ortasında açan yaz güneşi gibi.
Siz, benim sığındığım tek liman, tutunduğum tek dal,
Sizsiz geçen her an, eksik ve yorgun bir nefes.
Ne bir beklenti var sizden, ne de bir çıkar hesabı,
Sadece koşulsuz sevginin önünde eğilir bu baş.
Siz, en derin yaramın merhemi, en tatlı uykumun rüyası,
Sizin varlığınız, beni yaşama bağlayan en sağlam iptir.
Bırakın dünya, gürültüsüyle kalsın dışarıda,
Benim mabedim, sizin küçücük ellerinizin arasında.
Herkesin kaçtığı o aynada, ben sadece sizi görüyorum,
Ve bu gönüllü esaret, benim ebedi huzurumdur.
Siz, kalbimin göğsümden taşan, somutlaşmış hali,
Uykunuzda bile korumak için, uykusuz kalırım ben.
Biliyorum, her masalın sonunda bir büyüme var,
Ama siz, benim gözümde hep o ilk günkü saf çocuk kalacaksınız.
Olsun, bu sevda, bir ömür boyu sürecek bir duadır,
Ne zaman yorulursam, isminizi fısıldar, güç bulurum.
Ceren’im “Cerenikom” Berda Benan’ım can parelerim
Bu, bir teslimiyet değil; en asil, en kutsal sahip çıkıştır,
Hayatımın tek gayesi, sizin her anınızı onurlandırmak.
Ne zaman ki zaman durulur, güneş batıdan doğar,
O vakit bilin ki, size olan sevdamız hala gürül gürül akar.
Kalemsiz Şair der ki; bu sevda ebedi bir bağdır,
Canım kızlarım; ömrümce sürsün bu aşk, bu yüreğimdeki çağdır.