Aslında kış çok iyi tanımlıyor bizi..
Senin kaderin kar'ın saf beyazlığı; tertemizliği
Benimkisi kömürün sade karalığı..
Yani iki kutup kadar aşk'ımızın aralığı.
Sen o kar kaderinle eriyip su olsanda;
Yine bir gün mutlaka bir nehre varacaksın,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta