İstanbul’da iki aşık, mutlulukları güne sığmayan,
Şimdi biri mutlu, diğeri hep ağlayan...
Öyle büyük bir aşkın dağıydı o,
Etekleri Kız Kulesinin karşısına dayanan,
Süphesiz o iki eldi,
İlk heyecanı, eski bir koltuğun üzerinde yaşatan...
Beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın,
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.
Devamını Oku
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta