‘’Karalar giymiş kadın, karalar beyazdan daha zalım
Düşür döşünden sancılarını,gün olur beyazlar yazın,,
bir yaz mevsimi, göğün en mavisini verdim sana
tuttuğumda ellerinden, kalp bıraktın avuçlarıma
ben beni demedim seni dinledim, her atışın da
kan kırmızı karanfilleri derdim,soyundum yalnızlığına
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta