Yine aynı mağaraya gireceğim.
Korkmuyorum, aksine mutluyum.
Belki de acıyan yaralarımı kanatacağım...
İlk olarak ormanın derinliklerine gidiyorum.
Büyük bir sabırla çalıları aşıyorum,
Her yerim kanıyor.
Ama ufak yaralar beni yıldırmıyor,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta