Iı. Bölüm – Hayatın Hamalları

Yoktu anne… yoktu.
Sen beni görmüyordun ki.
Sen kardeşlerimi görmüyordun ki.
Sen kendini görmüyordun ki.
Çünkü sen de
hayatı tanıyamamıştın.
Çünkü sen de
çocuk olamamıştın.
Üvey annenin zulmünden
erken evlendirilmiştin.
On dörttü yaşın…
On beşinde anne olmuştun.
Bir ben,
iki, üç, dört çocuk…
Ve yirmi beşinde
hayatının anlamı
canından çok sevdiğin
babam rahmetli olduktan sonra
sen, biz, hepimiz
altüst olduk.
Hayat ağırdı anne, zordu.
Taşımaya gücün yoktu,
mücadeleye tecrüben.
Neyi, nereden tutacağını
bilemedin.
Bilemezdin ki anne…
bilemezdin.
İkimiz de hayata acemiydik.
İkimizin de beli kırıktı.
İkimizin de yükü ağırdı.
İkimiz de
hayatın hamallarıydık anne.
Devamı
III. BÖLÜM – Anneme Söyleyemediklerim
Sevim Şahin
29.12.2025