Zamanın, ömrün kıyısına vurduğu insan…
Gün, güneşten ibaret; doğuyor, batıyor
Ağır ağır artık adımlar, koşturduğun her yanda
Telaş kalmamış, nerde takat?
Bileğini bükemeyen dünya
Belinden almış intikamını
Sima herkese tanıdık
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta