İhtilaf Şiiri - Ferhat Koçoğlu

Bitti mi sahi; ?
çokmu kayıplar verdik yıllarımızdan
Ödün vermeden bir nefeslik hayata
çabuk vazgeçtik birbirimizden
Hani biz, hiçbir yenilgiyi kabul etmezdik
Hani biz, kıyamazdık gözyaşımıza

"soğuk toprağa dokunur gibi dokunma ellerime,
Gönül çerileri kazan kaldırır.
Pırıltısız Patiska dokulu bugün gökyüzü
Renksiz huzursuz sabaha uyandırır

Sineye çekmem ben ayrılığı
Ben sensiz ölmem
Şimdi bir ihtilaf var, kalbimle beynim arasında
Sen aramıza girme
Burda bekle sessiz

Bir infial bu direniş,
Suya dokunmak gibiydi gözlerinden öpmek
"Yazgıma düşen" ilk mecmua
Ayrılıklar mevsiminde sonbahar dı.
"Şimdi Hangi zamana göçsek
Bir daha Rastlamayız birbirimize"
"Hangi "zehr-i çiçek" sen gibi kokar
İçime çekerken derin bir nefesle

Bu ihtilâl kendime
Dünya denen dengesi bozuk bir düzen
O kürede boşa geçen zaman
Mutluluklar ise, altı çizili kocaman bir yalan

Bütün duygu ve hislerden feragat edip
Sevdamı asılsız bir "menkıbe" gibi dile getirdin

bir sela gibi üfledin kulağıma ayrılığı
Yanık yürek kokuları sardı sokakları
Ben ellerimde bir uzun ip, bir tabure
Gözlerim seni aradı bir de darağacı

Kapı eşiği; gönül yaralarım kanıyor,
Telmaşaya dönmüş bu ahvalde — iyisi mi, ıslanma.
Sustur içimdeki bu derin yankıyı,
Sustur, lütfen.
Dökülecek mi ağaçlardan o kara düşler
Bilmiyorum
Bir ihtilaldi bu bana
İnsan yüreği işte , acıya pek dayanmıyor
Dayanamıyor ayrılığa