İhanetin Sayfası Şiiri - Yakup Elman

Yine sen diye başladım sözlerime,
Ayrılığı yazdı, ihanet yazdı bu kalem.
Yine sen diye yaş değdi gözlerime,
Ayrılığı Rabbim verdi, ihaneti sen yazdın.

Geçti eski hevesim, kalmadı neşem,
Ne aşkın kaldı, ne seven ben.
Kırıldı gönlüm, bitti sevgi,
Gelme, yalan sevdanla, yalan ol sen.

Sitem değil bu sözler ihanetin izleri.
Elbet ahım tutar gözyaşım, yakar sizleri.
Ben ister miydim böyle sözler yazmak?
Bu sözler kırılan sevdanın gerçek sözleri.

Vuslat çöktü, aşkına tutuldum;
Yüzün çöktü, gözlerimde yaşlar.
Sen sevdayı bilmezsin, boşuna kendini kandırma.
Devir değişti, gerçekten de yok oldu aşklar.

Şimdi saat sensizliği çeyrek geçiyor,
Bilemem şu an hangi haram ellerini tutuyor.
Ben yıkılmışım, bitmişim bu karanlık odada.
Sen ondan al papatyanı, seviyor, sevmiyor.

Yalan mıydı bilmem ama gözlerin yaşlıydı.
Gidişini unutamam, sahiden ihanetinde aşktan mıydı?
Şimdi gelsen ne değişir? Gelmesen ne?
Ne hevesim kaldı, ne de sevecek bir ben,

Yokluğunla savaşa savaşa bu yaşıma geldim.
Artık gelsen de olmaz, ben gittim.
Elbet karşılaşırız seninle de;
O zaman ben gururlu, sen ihanetinle yalan olursun.