İfrit devri Şiiri - Metin Mammadov

Erken çağda yıkanıyor beyinler,
Islak yere gömülüyor mayınlar.
Milli şuur yoksunu tüm sayınlar,
Üstümüze geçip bize baş olmuş.

Yıllar vardır çile, elem, dert çektik,
Konuşmak yerine hep sabır çektik.
"Yok yeğenim" diyenlerle cenk ettik,
Sabır ile dert birleşip aş olmuş.

"Hayat" dedik, "başa gelen çekilir",
Elbisemiz yırtık ise dikilir.
Kurduğumuz her bir hayal sökülür,
İç geçirmek bize arkadaş olmuş.

Bizden geçti madem çocuğumuz var,
Eşimiz, kızımız ya oğlumuz var.
Gelecek kuracak bir yolumuz var,
Yollara sorunlar tek yoldaş olmuş.

Hep yarını düşünerek yaşadık,
Zevkimizi sayenizde boşadık.
Hangi büyü üzerine işedik?
Ruhumuza girip hep oynaş olmuş.

Düşündük alına yazı yazılır,
Bilemedik gıdımıza dizilir.
Neye desek "tamam, illa çözülür",
Bağrımıza bastığımız taş olmuş.

Fatura ödedik, vergiyi verdik,
Gerekirse hatta ölürüz dedik.
Yanlış yapıp, normal hayat istedik,
Meğer yine suçlu vatandaş olmuş.

Gırtlağına takıp yeşil bir kravat,
Tasmasına güveniyor pek rahat.
Ne kadar sövsek de az, ana avrat,
Sövgümüze dua canhıraş olmuş.

Tarihlere konu olmuş göçümüz,
Var mı bir gün alınacak öcümüz?
Sorsak nedir günahımız, suçumuz,
Günah, gözümüzün üste kaş olmuş.

Birisi der halinize şükredin,
Yatıp kalkıp ismimizi zikredin.
Kardeşlikten dem vurana küfredin,
Biliriz ki Türk'e, Türk gardaş olmuş.

Çocukların zihinleri bulanır,
Hemcinslerle sevişmeye zorlanır.
Güya özgürlüğe ateş korlanır.
Bunların adları pür çağdaş olmuş.

Nasıl devre geldik sen söyle ya Rab,
Halimiz köpekten kötü, tam bitap.
Ev adlettiğimiz virane harap,
Kendi bedenimiz temeltaş olmuş.

Ne töreye saygı kaldı, ne düne,
Gelecek yok, bakamıyoz bugüne.
Mevlana'dan ders alıp döne döne,
Döneklik-siyaset meslektaş olmuş.