Artık kalemim yazmaz, gönül ses vermez oldu;
Bilmem hangi matemin eleminde yüreğim?
Sanki içim boşaldı, kader çanağım doldu;
Ak sayfalarda kaldı beşbin yıllık ereğim.
Belki bir alışkanlık bu yazdığım satırlar,
Duygularımdan uzak, bilmem ki neye yakın?
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta