Sensizliğin prangasıdır taşıdığım,
Yokluğun geçmeyen yaramdır kanattığım.
Sensizlik sürgündür kuşkusuz,
Sen yoksan ben yetim, ben öksüz...
Hangi kapı açılır bana? Hangisi hanemdir? İçerisinde ki sen değilsen.
Bütün şaşaalı yaşamlar kimin umurunda?
Bu şehir bile eksik sen yokken...
Ben senin en çok sesini sevdim
Buğulu çoğu zaman, taze bir ekmek gibi
Önce aşka çağıran, sonra dinlendiren
Bana her zaman dost, her zaman sevgili
Ben senin en çok ellerini sevdim
Devamını Oku
Buğulu çoğu zaman, taze bir ekmek gibi
Önce aşka çağıran, sonra dinlendiren
Bana her zaman dost, her zaman sevgili
Ben senin en çok ellerini sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta