Sensizliğin prangasıdır taşıdığım,
Yokluğun geçmeyen yaramdır kanattığım.
Sensizlik sürgündür kuşkusuz,
Sen yoksan ben yetim, ben öksüz...
Hangi kapı açılır bana? Hangisi hanemdir? İçerisinde ki sen değilsen.
Bütün şaşaalı yaşamlar kimin umurunda?
Bu şehir bile eksik sen yokken...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta