İçimde kaybolmuşum Şiiri - Ruken Erbay

Gözlerim açık, ama görmüyor,
Dünya susmuş, bana anlatmıyor artık.
Bir zamanlar umutla atan kalbim,
Şimdi sessiz,
Derinliklerinde yankı yok.

Aynalara bakıyorum,
Yüzümde tanıdık bir yabancı.
Ben,
Kendimi içimde unutmuşum.
Sözlerim yola çıkmadan düşüyor,
Umut çoktan gitmiş,
İç sesim sus diyor,
Ve ben dinliyorum.

Rüyalarımda bile kalabalıksızım,
Bir sıcaklık düşlerim,
Hep soğuk uyanırım.
Kelimeler yetmiyor artık,
Anlatamıyor beni,
Suskunluk anlatıyor her şeyi.

Yüzümde sahte bir tebessüm,
İçimde deli fırtınalar,
Sanki benliğimi kırmış da rüzgâr,
Savuruyor bir yerden bir yere…

Bir ışık ararım bazen,
Kırık bir düşün ucunda,
Belki uyanırım diye,
Ama her sabah aynı boşluk,
Aynı bilmece,
Aynı kayboluş…

Kendimi unuturum sonunda,
İçimde bile yokum artık.