İçten içe yazılırken oluşan varoluşta ki yansıma bir vurguydu düşüncede.
Ve kalpten hissedilen öz bir duyguydu kendine tamamlanan insan.
Yazılırken hayat, okunurken yaşamaktı özümüz.
Bir cümlenin içinden sessiz doğaçlamaya sustuk.
Suskunluktuk kendi kelimemizde.
Kitapların bütünlüğünde sonsuzluğun ruhuna d'okunur gibi
Kalbimiz, kendinden kendine bir yapraktı her bir duyuşta.
O mavi gözlü bir devdi.
Minnacık bir kadın sevdi.
Kadının hayali minnacık bir evdi,
bahçesinde ebruliii
hanımeli
açan bir ev.
Devamını Oku
Minnacık bir kadın sevdi.
Kadının hayali minnacık bir evdi,
bahçesinde ebruliii
hanımeli
açan bir ev.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta