Anlasilamamak ne kötü bir duygu olsa gerek.
Yani,üstüne bastira bastira söylediklerimiz,bize ait olmayan en uzaginda oldugumuz kendiciligimiz.
Kaybettigimiz kendimiz,aslinda yasamda bir hiciz.
Bazen bir kral gibi,keskin ve sert söylemlerimiz,derinliginde kaybolunan bir romanin anekdotlarinda hayat bulan, ic celiskilerine benziyor kendimizin.
Siradanlasma denilen sey ise,bilinc denklemimize ne kadarda zit bir yasamin icinde gezindigimiz.
Hep ayni gazinoda raks eden dansöz gibi.
Algilama gücümüzün,cevremizdeki düsünce hamalligi altindaki esaretinin,bizi bogdugu kanisindada hemfikiriz.
Şenlik dağıldı bir acı yel kaldı bahçede yalnız
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız
Gitti dostlar şölen bitti ne eski heyecan ne hız
Yalnız kederli yalnızlığımızda sıralı sırasız
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız
Devamını Oku
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız
Gitti dostlar şölen bitti ne eski heyecan ne hız
Yalnız kederli yalnızlığımızda sıralı sırasız
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta