Çocukluk, o derin ırmak çağrısı
O masal dağında ünleyen gazal
Güz ve hasret yüklü akşam bulutu
Güz ve güneş yüklü saman kağnısı
Babamdan duyduğum o mahzun gazel
Ahengiyle dalgalandığım harman
Devamını Oku
O masal dağında ünleyen gazal
Güz ve hasret yüklü akşam bulutu
Güz ve güneş yüklü saman kağnısı
Babamdan duyduğum o mahzun gazel
Ahengiyle dalgalandığım harman
Bence insan her zaman kendine çıkan yokuştur,
Kendi iç dünyasında, kendi eksileriyle boğuşur.
Değilmi ki çiçeği yeşerten hava, güneş ve sudur,
İnsanı yaşatan da işte bu gönül coşkusudur.
evet insan hep kendine çıkan bir yokuştur ...ve o yokuşun başında bir düşman vardır ..vurmaya gidersin, kendinle vuruşursun...içten gelen kelimelerin satırlara dökülüşü güzeldi..
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta