Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Belki yaşadığım bir rüya
Belki de
Hasretine vurgun bir sevda.
Başımı yastığa her koyuşumda
Aklıma nefesin gelir
Heyecanla gelmiş derim, gönlüm ümitlenir
Yokluğun dikilir karşıma
Hayat tükenir.
..
kutluyorum
namık cem
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta