Gözlerimi her yumduğumda, içimde bir sen başlıyorsun,
Dünyanın gürültüsü diniyor, sadece kalbimin sesi kalıyor.
Sen, damarlarımda dolaşan o eski ve tanıdık sızı,
Dokunduğun her yerimden binlerce çiçek havalanıyor.
Bir uçurumun kenarında durup denize bakmak gibi seni sevmek;
Hem sonsuz bir özgürlük, hem de baş döndüren bir korku.
Ben seninle tamamlanmadım, ben seninle çoğaldım,
Eksik parçalarım değil, en güçlü yanlarım sana doğru koştu.
Şimdi hangi sokağa sapsam, ayak izlerin önümde bir harita,
Hangi şarkıya sığınsam, nakaratında senin adın gizli.
Ben artık kendime bile senin gözlerinle bakıyorum;
Öyle derin, öyle merhametli ve öyle tutku dolu...
Seni sevmek; kendi içimdeki o karanlık dehlizden çıkıp,
Güneşin tam kalbine, çekinmeden yürümekmiş meğer.
Varlığın, ömrümün en güzel tesadüfü değil,
Ruhumun yüzyıllardır beklediği tek hakikatmiş.
Sinan Bayram
Sinan BayramKayıt Tarihi : 7.1.2026 16:57:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!