İçimdeki ölüm mevsimi

Acının bir mevsimi varmış, içimde saklı,
Ne gelişi müjdelidir ne gidişinde haklı.
Gün doğar,ama çözülmez kararmış yüzüm,
Güneş bile ısıtmaz üşüyen sözlerimi.

Yağmur yağar, dinmez ki göğsümdeki sızı,
Her damla büyütür suskun bu acıyı.
Rüzgâr eser, savrulur kırık hatıralar,
Bir ismin gölgesinde yorulur baharlar.

Kalabalıklar içinde en tenha yerim ben,
Gülüşler emanettir, yorgundur kaderim.
Zaman akar gider dediler, avuttum hep kendimi,
Meğer saatler bile unutamamış seni.

Gece çöker, büyür içimdeki boşluk,
Sessizlik çığlık olur, karanlıklar hep sarhoşluk.
Rüyalarım paramparça, uykular haram bana,
Sen yokken sabahlar olmaz burada.

Bir sevda kor alevdi küle döndü, dumanı hâlâ içimde,
Yanarken öğrendim sabrı en acı biçimde.
Acı dediğin şey bir ateş değilmiş meğer,
Sönmeyen bir yangın gibi derindeymiş.

Ve ben…
Her geçer diyen söze biraz daha kırık,
Her unut diyen sese biraz daha yıkık.
Kalbimi susturdum duymasın diye,
Adını anmadım yüreğim yanmasın diye.

Ama acı sabırlı,
Acı inatçı,
Acı beklemeyi benden iyi biliyor.
Tam alıştım derken
En zayıf yerimden vururyor yine kader.

Anladım sonunda...
Kaçtığım herşey sensin,
Saklandığım yer yine sen.
Ve şimdi bu mevsimin tam ortasında
Ne zaman canım yansa
Gökyüzüne değil,talihime değil,
Yıllara değil ben kendime dönerim…

Ve ben bu mevsimde
En çok kendime yenildim.
Ne sana kızabildim,
Ne de seni silebildim.
Sonra bir şey oldu.
Sessiz, derin, geri olmayan.
Acı hâlâ içimde
Ama artık sahibi değişti.

Eskiden sen yakardın canımı,
Şimdi ben taşıyorum ateşini.
Çünkü acının mevsimi yokmuş.
Acının adı varmış.
Ve ben o adı
Her sustuğumda içimde büyüttüm,
Her gülümsediğimde sakladım,
Her iyiyim dediğimde
Biraz daha derine gömdüm.

Artık ne kış üşütür beni
Ne de yaz yakar
Çünkü alıştığım yangından öğrendim
Bu hikâyede küle dönen hep ben
Yakan hep sendin,
Ben sadece yanmayı öğrendim.