Söndür ışıkları, bu karanlık bana lazım, Zira yüzümün döküntüsü gün ışığına fazla. Bir kadeh hüzün koydum, mezesi çocukluğum, Kendi enkazımdan sağ çıkmaya çalışıyorum her gece. Saatin tıkırtısı değil bu, kalbimin kırılma sesi, Hangi limana sığınsam, ellerimde kalıyor halatlar. Adını anarken dilimin yanması boşuna değil; Ben senin için cenneti yaktım, sen bana bir kibrit çakmadın.
Gidişinle başlayan o sessizlik var ya... Hani en kalabalık caddede bile sağır eder insanı. İşte o sessizliğin tam ortasında kurdum masayı, Sandalyenin birinde boşluk oturuyor, diğerinde ben. Eğme başını öyle, bakma sahte bir mahcubiyetle; Gözlerinden akan o yaşlar, kanayan kalbimin sadakası bile olamaz. Ben sana "canım" dedikçe, sen canımı almayı marifet saydın, Şimdi hangi duanın ardına sığınsan, benim ahım çıkar karşına.
Bir gün bir yerde, tam mutlu olduğunu sandığında, İçine bir sızı çökerse, bil ki o benim kırılan gururumdur. Yastığa başını koyduğunda tavan üstüne yıkılırsa eğer, Hatırla; ben o tavanın altında kaç gece tek başıma can verdim. Öyle bir sustun ki, sessizliğin altında kemiklerim kırıldı. Şimdi hangi kelimeyi getirsen o boşluğu doldurmaz, Hangi tövbeyi etsen, bende kopardığın o kıyameti durdurmaz. Sen benim sadece bugünümü değil, Henüz kurulmamış hayallerimin bile katili oldun.
Hakkım mı? Hakkım, senin rüyalarına her gece bir kâbus gibi çöksün. Hakkım, güldüğün her an gözlerinin ferini söndürsün. Dilerim ki; gittiğin yollar bitsin ama sen varama, Dilerim ki; sığındığın kollar seni sırtından vursun. Dilerim ki; beni kaybettiğin o günü, bir ömür boyu "keşke" diyerek hatırla. Ben bittim, küle döndüm, savruldum ama... Sen o küllerin altında, bir ömür boyu nefessiz kalacaksın.
Tamamını Oku
Çok güzel bir infaz oldu, maşallah, beğendim resmen.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta