Hayat eskisi kadar toz pembe değil
İçimdeki çocuk büyümese de ağlıyor şimdi
Yüreğim durulmuş bir deniz misali
Kıyısından sevdiklerim bir bir kayboluyor şimdi
Sahip olduğumu sandığım ne varsa
Kumdan kaleler gibiymiş, yıkıldı gitti
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta