"içimdeki çocuk" Şiiri - Hüzün Masalı

Fırtınalar dinmiş, bahar gelmişçesine
çocukça bir sevinç doldu içime;
sanki bayram sabahına uyanır gibi…
Öyle tatlı bir telaş işte.

Perdeler aralanmış da
güneş, odama değil
kalbime doğmuş sanki.

İçimde uzun zamandır susan kuşlar
birden kanat çırpmaya başladı;
umut, usulca omzuma kondu.

Ne olduysa,
bir gecede olmadı belki…
Ama sabah,
beni yeniden kendime getirdi.

Ve ben,
hiçbir şey istemeden
sadece var olduğum için
şükreder gibi gülümsedim.

Ve henüz adı konmamış bir mutluluk, usulca oturdu kalbimin kıyısına.
Ne olduğunu bilmeden ısındı içim,
ve sanki içimde biri hazırım dedi hayata.