Her sabahın beşinde bir çocuk ağlıyor şu köşede,
öyle mahzun ve öyle acılı…
Her sabahın beşinde bir çocuk ağlıyor şu köşede,
terk edilmiş bir yürek kadar, esmerleşmiş acıların ortasında,
ellerinde yarı kırık oyuncağı, eski püskü bir flüt,
öyle acılı çalıyor ki dinlesen her gün ağlamasını istersin çocuğun,
ağladıkça flütü konuşuyor, konuştukça ben ağlıyorum...
ne olur kim olduğunu bilsem pia'nın
ellerini bir tutsam ölsem
böyle uzak uzak seslenmese
ben bir şehre geldiğim vakit
o başka bir şehre gitmese
otelleri bomboş bulmasam
Devamını Oku
ellerini bir tutsam ölsem
böyle uzak uzak seslenmese
ben bir şehre geldiğim vakit
o başka bir şehre gitmese
otelleri bomboş bulmasam




ve malesef ki öyle bir çocukluk
...
teşekkurler
saygımla
çocuk hayli mutsuz. teşk
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta