Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
İnsanın doğduğu yer kuş uçmaz kervan geçmez olsa dahi çok şirindir..
Hele ayrı kalmak her zaman anne gibi,baba gibi ve evlat gibi insanın içinde bir özlemdir...
Sevgili şairim sizi kutlarım şiir mükemmel..
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta