İçimde kaldı Şiiri - Agâh Tövbekâr

Gülmek yasaklandı yüzüme
Aynalar bile susuyor
Her “iyiyim” dediğimde
İçimde biri düşüyor

Zaman akmıyor artık
Saatler bana düşman
Kalbim bu hayatta
Hep yanlış yerde duran

İçimde kaldı söyleyemediklerim
Geceye bıraktım hepsini
Sevdim ama yetmedi
Bu dünya affetmedi

İçimde kaldı tutamadıklarım
Gidenlerin ardından
Ben hayattan soğudum
Sen benden vazgeçtikten sonra

Herkes yoluna baktı
Ben yerimde kaldım
Bir tek kalbim biliyor
Kaç yerimden yaralandım

Ne umut verdiğin gibi
Ne gittiğin kadar uzak
En ağır yalnızlık
Kalabalıkta olmakmış bak

İçimde kaldı söyleyemediklerim
Sessizliğe gömdüm adını
Ne kadar dirensem de
Bu kalp sensiz alışmadı

Bazı ayrılıklar bağırmaz
İçten içe öldürür
İnsan yaşar sanırlar
Ama aslında
Sadece dayanır

İçimde kaldı
Bir ömürlük yarım
Ben senden sonra
Hiç tamamlanmadım

Bu şiir ağıt olsun
Gidenlere, kalanlara
Ben hayatta kaldım
Ama yaşamadım
Anlayan olana…

Tarih 01/01/2007

Agâh tövbekâr

Kayıt 04/02/2026 18:50:00