İçimde Büyüyüyen Gurbet Şiiri - Hamit Atay

İçimde Büyüyen Gurbet

Bir şehir var içimde,
Ne adını söyleyebiliyorum,
Ne de yolunu gösterebiliyorum.
Sokakları yabancı,
Evleri soğuk,
Ama içinde yaşadığım,
Kendi gurbetim…

Gözlerim dalıyor uzaklara,
Hatıralara, kayıplara,
Bir zamanlar sevdiklerime…
Her yüz, her ses,
Beni daha da yalnız bırakıyor.

İçimde büyüyen gurbet,
Ne elimden bırakıyor ne de terk ediyor.
Kimi zaman bir arkadaş gibi yaklaşıyor,
Kimi zaman bir düşman gibi vuruyor.

Sevda bile burada eksik,
Dostluk bile burada yorgun.
Her adımımda bir boşluk hissi,
Her nefeste biraz daha uzaklaşıyorum kendimden.

Ama bilirim,
İçimdeki gurbet beni güçlü kıldı.
Yalnızlığımla, acılarımla,
Kırık hayallerimle büyüdüm ben.
Ve şimdi her yara,
Her özlem,
Beni daha dimdik durmaya çağırıyor.

İçimde büyüyen gurbet,
Bazen ağlatıyor,
Bazen güç veriyor…
Ama her zaman bana hatırlatıyor:
Ev, insanın içinde kurduğu yerdir,
Ve benim evim
Bu gurbetin içinde,
Kendi yüreğimde.
Hamit Atay