Ne çarpık kentleşme,
ne atom bombaları,
ne yeni kayboluşlar...
İçimde büyüyen gölgeler hatırımda.
Yarın açmışız,
tokmuşuz,
yokmuşuz kimin umurunda!
Yine uyutmak kendimi;
seni çıkarmak,
seni çarpmak,
sana bölünmek için.
Ne kollarımda,
ne koynumdasın...
Duyabildiklerim, “Yoksun” diyor,
duyamadıklarım, “Buradasın! ”
İçimde büyüyen gölgeler;
seninle uyuyup,
seninle uyanıyor!
Kayıt Tarihi : 8.12.2009 08:12:00





© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!