İçimde Bir İki Kişi Şiiri - Yiğit Efe Kuluş

İçimde Bir İki Kişi

İçimde bir çocuk ağlar, sâkit gece,
Gözyaşı rahmettir, düşer gizlice.
Vicdanım bir kandil, titrer her hece,
Lâkin hayat söndürür o nûru hoyratça.

Merhametle yoğrulmuş bir kalbim var,
Mazlûmun âhında bulurum bahar.
Fakat zaman cellât, kaderse duvar,
Rûhumda kin biter, sabrım paramparça.

Bir yanım seccade, bir yanım zindan,
Biri affı söyler, diğeri isyan.
Hilm ile hiddet çarpışır her an,
Sadrımda fırtına, sükûn yabancı.

Ne ben eski benim, ne yeni adam,
Ne gözüm yaş tutar, ne dilim selâm.
İçimdeki iyilik sürgün, haram,
Öfke tahta çıkmış, akıl muhacir.

Ey devr-i sefalet, ey zalim hayat,
Beni ben olmaktan ettin nihayet.
Merhametim esir, hiddetim serhat,
Bu iç harpte kalbim her gün şehîd olur.