Gözlerim akşamın karanlığına düşüyorken,
Kalbimin homurtulandığı acıları damlatıyor bedenim.
Ve kanım pıhtılaşmaya çalıştıkça;
Derinden inliyor damarlarım!
Sen hangi kavganın galibi...
Genzinde kaçıncı mutluluk düğümü?
Ellerin... Hani o kimseyle bir tutamama sebebim;
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta