İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Sahnede saz çalan bir gölge, yüzü belirsizlik içinde, ne gözlerinin rengi belirli, ne ellerinin hareketleri... yol ayrımını canlandırıyor sanki, biraz aksi, biraz huysuz ruh hali... canı anlatsam çalsa seslendirse beni.. ben tarifsizdim bilemezdi ki.. biraz yalan biraz doğru arası, biraz gerçek biraz rüya sayası.. ben gerçek değildim ki.. sazının telleri kopmaya başladı, biraz sesi kaldı ortada.. titrek, yitirmenin manasızlığı içinde, biraz gülüşe yakın, biraz ağıda.... saz kırıldı sonunda.. yüksek sesle bir adam çıktı karşıma... ne diyecekti merak ettim... içim geçmiş galiba..
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta