İçgüdüsel Bir Sancı Şiiri - Galip Uçar

İçgüdüsel bir sancıyla başladı her şey
Ne bir rehber ne bir öğretmen ne de bir bilge
Ne yazaman yazıldığı belirsiz bir kitabın
Dağınık sayfaları önümde
Benim en ümmî halimde
Bir hissin çekim gücüyle topladım hepsini
Derdim önüme düzgünce bir bir
Baktıkça harflare bana ne oluyor dedim
Ben görmeden önce böyle biri değildim
Öyle tekinsiz bir halde gir kelimelerden yollar dünya ile arama
Ben iyice bir yabancı yepyeni bir öteki
Yapayalnız bulup da kendimi sustum
Suskunluğumla bozdum ümmî zihnimi
Konuştum konuştum en deli halimle
Ne periler ne cinler ne insan
Bir ben vardı benle konuşan
Beni benden başka delirten yoktu
Çekildikçe çekildik bu alemin kuyusundan içeri içerime
Ne sesimi duyan ne delirdi diyen ne dinleyen
Doğmadığım köklenmediğim toprakların bir fidanı oldum o an
Gerçek ismimi fısıldadılar can suyumla
Günahımdan arındırdılar başkalarının bedelinden
Pusulasız bir gemiydim rotası belirsiz
Menzili her yer
Çırılçıplak bir mezar yeri servisiz çiçeksiz çalısız
Mezar taşlarının mermerden tuallerine
Kargalarından kaçan kuzgunların gagalarıyla kazıdığı
En dadaist tavırla sürrealist sanat eserlerinin çarpıklığında
Anlamının anlamsız derin manalarının anlaşılmaz anlamlılığında
Küçük kırık mermer parçalarının diziminden oluşan kolyelerin
Üst üste bindirilerek inşa edilmis
Zafer taklarından yeni doğuş kutlamalarında geçerken
Sarsıldı tavan ve yırtıldı ortadan
Gök girdi içeri en mavi
Zaman büküldü
Savaş arabalarının tekerlek seslerine
Tank paletlerinin sesleri karıştı
Nöbet bekleyen askerlerin parola haykırışlarına
Mermi vızıltıları karıştı
Krallıkların surları yıkıldı kapıları açıldı
Namları ölümsüz savaşçılar mezarlarından dirildi
Yaralı bir şovalye aksayarak yürüdü
Bir cadının oğlu elinde kanlı bir kazık
Anasının göğsünden söküp de aldığı
Gözleri kan çanağı savuruyor etrafa
Kime değerse değsin umrumda değil
İçinde intikam ateşi
Ben uyanmaya hazır göğerirken
Tüm kötüler birbirini öldürüp temizledi
Toprak kan kokup kızarsa da
Yeni maviliğe doğru saf bir ışık hüzmesi belirdi