İÇ MONOLOGLAR
Biraz boşlukla biraz ıssızlıkla artıyor,
Parmak uçlarımdan bile koparak geceler
Budaklar dikeniyle gırtlağımı tartıyor.
Kelimeler kesik ağzımda acı heceler.
Gölgeler,hayaletler koltukta aramızda,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta