İbrahim Tetik Şiirleri - Şair İbrahim Tetik

Kendini anlama yanlış,
Bir doğrusu da elbet vardır,
Kabre kadardır dünya'daki yarış,
Lâkin bilinmez kalan ne kadardır.....

Kaç olmuş bak! yaşın başın,

Çiselemekte gönlüme,
Rahmet esintileri,
Rumumun aynası olan gözlerime,
İniverir dünya'nın gizemli,sırlı perdeleri.....

Ne zaman? kapılsam karamsarlığa,

Hiç kabullenmek istenilmiyor,
Nedense ÖLÜM !
Oysa hayat kadar gerçek,
Gözlerimizi açtığımızdan itibâren,
Kabullenmiş oluyoruz ki zâten,
Ötesi var mı ki? ,

Kış'tan sonra bahar,
Gece'den sonra gündüz,
Zahmet'ten sonra rahmet,
Darlık'tan sonra bolluk,
Hastalık'tan sonra şifa,
Ömür içinde ölüm,

İtirâf,
İnsanın varoluşundan itibâren,
Süregelen gerçek,
Tamâmen fıtrî ve doğal,
Yeter ki gizlenmesin,
Bedenimizin en ücra köşelerinde,

Gecenin bir saatin'de,
Tutmadı bir türlü uyku,
Sukûtunu koruyan muhteşem sessizliğinde,
Bu hastalık olmuştu bende bir tutku.....

Bir sağa bir sola,

Kaç kez kaldım uykusuz,
Kime ne bundan,
Korkulara koydum karşı korkusuz,
Kurtularak korkak inadım'dan.....

İzeetim'le durdum dimdik,

Yine hüsran,yine bana hicran'lar,
Dolu fîraklar'la günlerim,
Kapanmadan hiç,açılıyor yeni yaralar,
Olamıyor yine derdime derman lokman hekim.....

Bekler oldum vuslatı,

Günyüzünde görünüyor bak herşey,
Tasalanmana yok ki hiç gerek,
İlacı derler herşeyin zaman,
Zamansız gelmez ki elimizden birşey.....

Ayrı ayrı her mevsim,

Açarız dünya'ya gözümüzü,
Muhteşem bir merasimle,
Bizdedir artık herkesin kulağı ve gözü,
Titrerler bir ömür üzerimize pür dikkatle.....

Biraz gecikmeli alışırız hayata,