İbrahim Pataz Şiirleri - Şair İbrahim Pataz

Güzel yüksekten bakarsın
Aladağ’ın karı gibi.
Uzaktan arı kokarsın
Elimizin harı gibi.

Kuşluk vakti çıktın yola

Yönün dönüp nere gitsen
Ardından yürüttün beni
Çaresizim ben ne etsem
Yerlerde sürüttün beni.

Gönül’ü gördüm hoşlandım

Hele bakın şu gönlümün işine,
Beni, istediği yere götürür.
Ne giderse onu yapar hoşuna,
Karakışta bile kıra götürür.

Ben, inmek isterim yeşil bağlara,

İlkbaharın her gülüsün Güldesen,
Sen gönlümün bir gülüsün Güldesen.
Gözüm nesnelerde seni arıyor
Kokladığım çiçekte sen gülde sen..
İbrahim PATAZ
11.08.2008 Osmaniye.

Kuru ağaçlar süslenir
Dalına hayran olurum.
Çaylar yağmurla beslenir
Seline hayran olurum.

Gece gündüze denklenir

Ömür boyu yokuş çıktım
Özledim düze hasretim.
Gelip geçmez kıştan bıktım
Bahara yaza hasretim.

Kişi yontulmamış tahta

Yine söylüyorum inanın buna
Güçlüler güçsüzü ezer her zaman
Adaletsiz emir acımaz cana
Zalim kan gölünde yüzer zaman

Kötüler fırsatı verir namerde

Yine bahar geldi canlandı yerler,
Ağacın donanmış dalları güzel.
Kuşlar neşe ile çağrışıp öter,
Renkleri bir başka dilleri güzel.
Türlü böcek çimenlerde koşuyor.
Küçük karıncalar azık taşıyor.

Yeşile bürüdü ekin ovayı
Leylek minareye yaptı yuvayı
Çiçek diye kokluyorum havayı
Güzel yurdumuzun baharı geldi.

Irmaklaştı derelerin taşkını

Yerde tren gökte uçak
Yemyeşildir köşe bucak
Eksik olmaz dalda çiçek
Hayranım Çukurova’ya.

Dört mevsimin üçü bahar