İbrahim Özmen Şiirleri - Şair İbrahim Özmen

DİKKAT…DİKKAT….

Edebiyatımızın ve dilbilgimizin büyük öğesi gizli özne bugün tümleç dolaylarından karşılıksız aşk yaşarken, sözde bir özne tarafından belirtisiz bir nesne ile öldürülmüş ve gencecik ömrü fiillerinden kopartılmıştır.


Cenazesi uygun bir zaman zarfında, sahipsiz asri yazarlıklara gömülecek olup,

ömür;
ne geçebiliyon benden,
nede geçebiliyom senden,
ne kalabiliyon bende
ne de gidebiliyon bende,

KİMİM

Keder gelmiş katran gölgesiyle çökmüş ruhuma,
Hiçbir ışık sızmıyor, dağıtamıyor kör gamı,
Ne olacağı belirsiz bir kıskaçta, biçare bir bekleyişim,
Çıkmaz denilmiş sokakların lambasıyım,

ne yapmalı ne etmeli de,
hayatı kündeye getirmeli,
şarabın kavgasını vermeyeceksek,
bu hayatı terk-i- diyar etmeli

nerden çıktı bu yazılanlar,

Manasını yitirmişse zamanın tüm kesitleri, isyan eder cümle kelam ve onun bileşenleri.
Koktuğum başıma geldi ey insan.
Bazı duygular varmış anlatılmaya değer,
ama öyle değilmiş onu anlatacağım kelimelerin ayağında meğer.
Söyleyeyim dilimin ucunda olanı,
indireyim kalemin son durağında bekleyen yolcuları dedim ama hiç birini yapamadım.

Üşümek
Ne yazdımsa dönüp bir önceki yaşanmışlığa baktım.
Üşümek yazdım misal ve geçmişin o sahte yanılsamalarına döndüm.
Dönüp baktıklarım ve yansıyanlardan gördüklerim; Sahteydi.
Sonra bu cümle yanlış mı oldu diye sordum, geçmiş olan gerçek; dönüp bakmak mıydı sahte olan.
Sahte olan, benim bir limanmış gibi bakma eylemim belki de.

yağlı urgan ağır geliyor bedenime.
kırık dökük anlar bir ayağı aksak sandalye,,,
bakışlarımın arasında asılı kalmış ecel...
şah damarıma tünemiş azraile yazıklar olsun...
almış ganimetini şahlanmış gidiyorr.....
ah zaman ah vakit ah melek yüzlü cellat...

İhtilaf zamanı geldimi mi çözebilmeli insan kendini kendinden.
Kaçabilmeli kendinden,
KENDİNDEN KAÇMASINI BAŞKASINDAN KAÇIŞ DİYE YORMAMALI BAŞKALARI.

kendinin başrol olduğu
filmini yakabilmeli,

yosun içinde her bir kelime, neçe zaman olmuşta girmemişim alfabeye...
kaygılı bir titreme içinde dokunsam harflere,
kayganlığından düşüyorum öyle derinlere.
düştükçe nasır tutuyor tümcelerim.
ve tedavisi yok diyor dilin bilgesi...

Tanrı hangi ara düşer dara, açar dünya bağrına bir yara…
Tanrı ne zaman bir derman arar, dünyanın bağrını yarar…
her insan bir yaradır dünyaya atılmış

Kendime iliştirdiğim betimlemeler, bu aralar nedense daha çok tanrıya yük bindirdiğim anlamlardan alıyor menşesini.
Mesela elinde hep bir falçata ile gezen bir tanrıyı düşünün.